وب حسین

وب حسین درستش این بود که در عنوان این مطلب، یک (۶۰+) ، (۷۰+) یا نمی دانم (n+)سال را اضافه می کردم. این n هم اینقدر بزرگ باشد که خواننده این مطلب دیگر گذارش به استفاده از اینترنت نیفتد، چون فکر نکنم این بدآموزی ها برای هیچ کس مناسب باشد.

چند روز پیش داشتم پای یکی از مطالب بحث می کردم و بعد که کارم تمام شد، سری به لینک های ارسالی ام زدم، دیدم لینکی که در مورد “گلشیفته” فرستاده بودم یک منفی گرفته؛ آن هم به دلیل نقض حریم خصوصی! جالب است که بنابه تعریف بالاترین در مورد افراد مشهور نقض حریم خصوص تقریبا معنی ندارد و از آن جالبتر اینکه مطلب من در مورد کنش اجتماعی عمل این بازیگر بود و اصلا نزدیک حریم خصوصی این بازیگر هم نشده بود چه برسد که بخواهد آن را نقض کند و از همه جالبتر این بود که متوجه شدم منفی دهنده، یکی از شرکت کنندگان گروه مخالف در بحث بود که . . .

چند روز بعد، دوباره پای یک لینک دیگر داشتم بحث می کردم که طرف مقابل بحث، سریع به آخرین لینک ارسالی ام، به علت بخش نامناسب منفی داد، بعد که پرسیدم مگر خبر فوتسال را باید در بخش دیگری به جز ورزش، می گذاشتم؟!! با کمال صداقت عنوان کرد که این منفی را در تلافی رای منفی من داده است! و ادامه داده بود که چون تو رای الکی دادی من اینکار کردم، در جوابش دلیل هایم را نوشتم و پرسیدم چرا فکر کردی رای من الکی بوده است که تا امروز علیرغم پاسخگویی ایشان به نظرات بعد از من، این سؤال بی جواب مانده است!

در تمام این ماجراها صحبتی از رای منفی به نظراتم نکردم؛ چون اهمیت کمتری داشت؛ تا اینکه ماجرای آخری پیش آمد. پای یکی از لینک های درون دینی، عده ای از ضد مذهبی ها شروع کرده بودند به دلسوزی برای وهابیت! و طبق معمول روش این عده، به جای دلیل، جملات مسخره آمیز نوشته بودند و می خواستند به وهابی های عزیزشان، با آن سابقه درخشان! که گویا مواضع نزدیکی با ضد مذهبی ها دارند؟! کمک کنند و هر لحظه هم از حملات موهومی شیعیان به خودشان و منفی باران آن ها در آینده نزدیک صحبت می کردند! من هم با اینکه ترجیح دادم به این لینک رای مثبت یا منفی ندهم، خطاب به ضد مذهبی ها این مسئله را مطرح کردم؛ نتیجه این شد که این گروه که مخالفان خود را از دم، خشونت گرا و گروه فشار می نامد در عرض جند لحظه، این کامنت ساده و معمولی را به شدت منفی باران کردند و بعد از دقایقی هم تا مرز ناپدید شدن پیش بردند!
البته بلافاصله یک کامنت هم نوشتند و گفتند که تو خشونت کرده ای!!! که برای مدتی مرا از این توهین های بی پایه و دروغ های شاخدارشان، میخکوب کرد.
در همین احوال بود که به آخرین لینک ارسالی ام، نگاه کردم و در کمال تاسف دیدم که این لینک، با مثبت های زیاد و بدون منفی که قاعدتا منفی دادن به آن زیادی تو چشم است، مصون مانده ولی نظرات من در پای آن لینک منفی باران شده است! که معلوم شد دامنه سرکوب گری و خفقان گروه مزبور به این جا هم کشیده شده است.

ابتدای این مطلب گفتم که این نوشته بدآموزی دارد؛ واقعا هم نمی دانم اگر قرار باشد از بعضی رفتارها الگوبرداری شود، چه اتفاقی می افتد؟! وقتی عده ای، مدعی آزادی برای همه هستند و ادعا می کنند در جامعه هم راضی هستند که صدای مخالفشان به اندازه خودشان رسا باشد؛ چگونه است که در یک محیط کوچک و مجازی به راحتی آن را زیر پا می گذارند؟ چگونه است که حتی کوچکترین صدای ناموافق را بدون هیچ توضیح و دلیل خفه می کنند؟ چرا حتی به این میزان از سرکوب نیز اکتفا نمی کنند و بقیه صحبت ها و نظرات مقابل خود در بقیه لینک ها را نیز با چماق خود مضروب می کنند؟ مگر سرکوب و خشونتی بیش از آ«جه در اینجا انجام داده اند، از عهده آن ها بر می آمده که انجام نداده اند؟ این مدعیان اگر در جهان واقعی قدرتی در دست داشته باشند، چیزی جز نهایت خشونت بر مردم و مخالفانشان اعمال می کنند؟ جالب است که این خشونت گرایان واقعی به بهانه همین نبود آزادی، قصد ذبون کردن دیگران را دارند و ادعای برتری هم می کنند؟!! واقعا نمی دانم رفتار آن ها خنده دار است یا گریه آور؟

پ.ن : با اینکه مطالب مورد اشاره موجود است و هر موقعی که لازم باشد، به راحتی قابل ارائه است؛ برای اینکه شخص خاصی محاکمه نشده باشد و کارهای او برملا نشده باشد، از قرار دادن لینک ها خودداری کردم؛ خواهش می کنم کسی نیز دنبال پیدا کردن این افراد نباشد تا تنشی پیش نیاید (آوردن نام برخی از گزوه ها در ماجرای آخر هم به خاطر اجبار در توضیح فضا بود، وگرنه مانند ماجرهای قبل تا حد امکان از این کار اجتناب می شد.)

وب حسین خیابان سیاه است؛ نمی دانم سیاهیش را از احوال مردمان کدام سویش گرفته است، از مردمان این سو که با تمام نداردی خود، هزینه سنگین دکترها را می پردازند و با آن ظاهر فقیرانه و رنج کشیده خود هر دلی را به درد می آورند یا از مردمان آن سو که هزینه های سنگین نقاشان انسان را می پردازند تا با ظاهری مصنوعی، برای لحظه ای کوتاه، دلی را بدست آورند.

این سویی ها می آیند و می روند تا شاید خوب شوند، عده ای به نتیجه می رسند و عده ای شاید . . .
اما آن سویی ها هر چه  بیایند و بروند، خوب نمی شوند، کار آن ها پایان خوبی ندارد.

دوست ندارم در هیچ کدام از این گروه ها باشم،ولی به خاطر شرافت این سویی ها هم که شده، ترجیح داده ام نزدیک آن ها باشم تا نزدیک آن سویی ها، که در کافی شاپ نشسته اند و با آن ظاهر شیک، کودک خسته این سو را که ساعت ها است گرسنه مانده نادیده می گیرند.

وب حسین در این لحظات سخت که تیم فوتسال ایران به تازگی از صعود به مرحله بعد باز مانده است؛ چه خوب است به این بیندیشیم که از این ماجرا چه استفاده ای می تواند کرد.

اگر تیم ایران موفق می شد به مرحله بعد بازی ها صعود کند؛ شاید به نوعی انگیزه های کمتری برای دوره های بعد وجود داشت و حس رسیدن به نتیجه غایی، دست اندرکاران را برای دوره های بعد دچار سستی می کرد؛(مانند آنچه بعد از جام جهانی ۱۹۹۲ اتفاق افتاد) اگر قرار باشد تهدید را به فرصت تبدیل کرد، می توان از این پیشامد ناخوشایند نیز بهره برداری مناسب کرد و از تیم بسیار جوانی که ایتالیا با تمام قوا، به زحمت با آن مساوی کرد، تیم با ریشه تری را برای دوره بعد ساخت، ضمن اینکه حذف در آستانه صعود، انگیزه های “حسین شمس” را که پیش از این قصد خداحافظی از تیم ملی را داشت را برای تداوم حضورش در تیم ملی زنده می کند.

شرط بهره برداری مناسب از این شرایط، شناخت درست اوضاع و حرکت در جهت حفظ این روحیه خواستن و جنگندگی برای توانستن است که در کمتر رشته دیگری شاهد بوده ایم و به شرط حفظ آن و پرهیز از ضربه زدن به شرایط فوتسال می توان تیمی را روانه مسابقات آتی کرد که از همان ابتدا مدعی باشد.

پ.ن : شرایط سنی بازیکنان برزیل و ایتالیا در این مسابفات نشان داد که حتی، شمسایی با تجربه و ارزشمند هم می تواند در صورت نیاز در جام جهانی بعد تیم را همراهی کند، پس ما نه تنها چیزی از توانایی این تیم از دست نمی دهیم؛ بلکه با اضافه شدن نیروهای جوانتر می توان به همه اهداف بالا رسید.
تنها یک شرط دارد : همکاری همه مردم